+31 71 5310605 CONTACT

Winkelwagen0Item(s)

Uw winkelwagen bevat geen artikelen.

Product is toegevoegd aan je mandje

De Knicks Spelen Geen Basketball, Het is Een Broadway Show

Vorige week even een weekje naar mijn favoriete stad New York geweest. En uiteraard stond basketball kijken in de NBA hoog op het lijstje. Drie NBA wedstrijden in zes dagen was een prima gemiddelde. Oh ja, ook pakten we nog even de halve finales van de NCAA mee in een sportsbar. Een must natuurlijk in sportminded Amerika.
Maar goed, ik ging voor de wedstrijden van de Knicks. Mijn favoriete team sinds Starks en Ewing in 1994 het opnamen tegen de Bulls. Het vechtbasketball, wat is zo bemin, was helaas nu niet meer te vinden in de Garden. Maar goed de Garden is en blijft de Garden en is het goed toeven met een suikerspin in je hand.

Tegen de Miami Heat was het spel kommer en kwel. Geen Derrick Rose en eigenlijk ook geen Carmelo Anthony. Anthony zijn minuten werden drastisch naar beneden gedraaid, omdat de rookies moesten spelen. Daar is op zich niks mis mee, want de play-offs zijn wederom niet behaald door de Knicks. Teleurstellend uiteraard. Maar basketball is voor de fans toch? En nu zaten er veel fans van Anthony en die kregen een slechte voorstelling te zien. Daar baalde ik. De tickets voor drie wedstrijden liepen dik in de 300 euro. In de tweede wedstrijd van de Knicks tegen de Celtics deed Anthony zelfs helemaal niet eens mee. Hij was niet nodig en je kunt het wel raden. De Knicks verloren beide wedstrijden kansloos. Porzingis hoefde ook niet mee te doen tegen de Celtics, dus het was feest. Ik als fan, kan niet begrijpen dat het publiek zo belazerd wordt. Als coach heb je niks te vertellen in de NBA. Phil Jackson (die van die 11 ringen idd), geeft gewoon aan wat de coach moet doen en ‘Horny’ doet plechtig wat er gezegd wordt van bovenaf. Toch zat de hal redelijk vol met ‘fans’, maar was het geen moment in beide wedstrijden dat je de ‘electricity’ voelde van fanatiek thuispubliek.

Het hoogtepunt van de wedstrijd was de ceremonie van de ploeg van 1999. Het team dat als achtste eindigde in de competitie, de NBA finale haalde. Het verloor helaas van de Spurs. Maar het team met coach Van Gundy, Houston, Thomas, Ewing, Camby, Larry Johnson en Latrell Sprewell kreeg een staande ovatie van de fans. De spelers en coach zagen er wat ouder uit, maar ik denk dat je ze nog steeds niet in een donker steegje moet tegenkomen. Dat kunnen de Amerikanen wel goed hoor, de legendes uit het verleden eren. Daar zouden wij in Nederland een voorbeeld aan kunnen nemen. Wat was dat mooi!

Na de wedstrijd tegen de Celtics liepen we direct even de Modell’s in. Een grote sportwinkel met veel NBA jerseys. Je moet toch wat als basketballverslaafde. En ondanks dat ik een eigen prachtige basketballstore heb, blijft het toch kriebelen. Even goed de winkel bekeken en gezien dat wij het in ons kleine landje zeker niet slecht doen qua assortiment. Het viel me op dat het personeel er vaak geen kaas van had gegeten. Geen kennis van de spullen, materialen etc. Zo vroeg ik of een casual schoen goed voor binnentrainingen kon gebruiken. Uiteraard geen enkel probleem zei de verkoopster. En een verkoper andere gaf aan dat de nieuwe Lebron XIII binnen was. Het moest de XIV zijn, maar goed wat maakt het uit zou je zeggen… Ik houd daar niet van, je houdt de klanten dom en denkt alleen maar aan sales. In mijn winkel is er geen plaats voor medewerkers die zo denken.

Wat ze wel uitstekend deden was het afprijzen van de shirts van Derrick Rose. In de rust werd bekend dat Rose ‘out’ was voor het seizoen. De shirts waren voor de wedstrijd nog 110 dollar (volwassen) en 80 dollar (kids). Na de wedstrijd waren alle kindershirts slechts 20 dollar en de overige 40. Kortom Rose werd massaal gedumpt in een periode van drie uur. Het leverde mooie taferelen op. Het was dringen voor de rekken van zijn shirts. Uiteraard koop ik dan ook een jersey van Rose voor mijn dochter. Toen ik in de rij stond bij de kassa, raakte ik in gesprek met een limo chauffeur uit New York ‘Chuck’. Hij moest lachen toen hij mijn Knicks jersey zag. Hij zei ‘the Knicks suck! They suck bigtime!’. Hij ging er nooit meer heen en eigenlijk geen inwoner van Manhattan in New York meer. Hetzelfde zei onze huisbaas aan het begin van de week. ‘Iedereen die er zit, zijn celebs en wat seizoenkaarthouders. Maar het merendeel zijn toeristen. En het maakt het management niet uit, want ze hebben liever toeristen in de Garden. Die kopen veel merchandise en zijn een dagje uit. Het gaat niet meer om winnen bij de Knicks. De chauffeur zei letterlijk:

‘Het is een broadway show geworden en een hele slechte show’. Zo had ik er nog nooit over nagedacht, maar het klopt helaas wel. Teleurgesteld rekende ik mijn shirtje af en liepen we naar de NBA store. Bye Bye Chuck, op naar volgend seizoen. Ik snak in ieder geval naar de tijden van Ewing en Sprewell….

Ivo Boom
Basketball Totaal